زبان چو پسته شود سبز در دهن بی‌تو    گره چو نقطه شود رشته‌ی سخن بی‌تو
نفس گسسته چو تیری که از کمان بجهد    برون ز خانه دود شمع انجمن بی‌تو
صدف ز دوری گوهر، چمن ز رفتن گل    چنان به خاک برابر نشد که من بی‌تو
شود ز شیشه‌ی خالی خمار می‌افزون    غبار دیده فزاید ز پیرهن بی‌تو
به چشم شبنم این بوستان گل افتاده است    ز بس گریسته در عرصه‌ی چمن بی‌تو
ز ما توقع پیغام و نامه بیخبری است    گره فتاده به سررشته‌ی سخن بی‌تو
تو رفته‌ای به غریبی و از پریشانی    شده است شام غریبان مرا وطن بی‌تو
به روی گرم تو ای نوبهار حسن، قسم    که شد فسرده دل صائب از سخن بی‌تو